نام این عطرتصنیف تنبور و برگرفته شده از یکی از سازهای قدیمی ایران است که جنبه عرفانی دارد.

جنس کاسه آن از درخت توت و دسته آن از چوب گردو می باشد.

این ساز قدمتی شش هزارساله دارد و در اسناد مهم تاریخی مجسمه ای به شکل تنبور در مقبره دانیال نبی در شوش وجود دارد.

کهن ترین ساز زهی زخمه ای است و در افسانه های کهن آمده که رستم در خوان چهارم تنبور مینواخته است.

در آثار بزرگ شاعران فارسی زبان از جمله فردوسی، مولوی، نظامی گنجوی و حافظ به کرات از تنبور سخن به میان آمده است.